‘Wat zou ik vandaag een jaar geleden gedaan hebben?’ gewoon een gedachte terwijl ik op de wc niets beters te doen had dan naar de kalender staren. En ik moest weer denken aan een mailtje. Gmail verteld me dat dat alweer een jaar en twee dagen geleden is, maar dat maakt me niks uit. Zelfs 6 december (Nelleke’s persoonlijke dag om bij haar geaardheid stil te staan er daar wat mee te doen) heb ik nog nooit op 6 december gevierd.
Enfin, een mailtje. Ik zal jullie er fragmenten uit laten lezen.

Het was eind mei dat ik besloot dat ik niet langer door kon gaan met weekend na weekend mezelf teleur te stellen door niets te zeggen, en in de trein terug stelde ik mezelf voor de keuze: óf je gaat vanavond nog terug om het te vertellen, óf je doet het per email. Zolang ik zweeg ging het steeds slechter, met zowel mijn studie als ik, en ik kon het me niet veroorloven de komende paar weken niet keihard te studeren. Ik koos de gemakkelijkste weg: email.

Maar ik durfde niet. Dagenlang surfde ik rond op internet, doodsbang voor wat komen zou, op zoek naar wat ik kon verwachten. De meeste ouders reageren goed. De meeste zwaar christelijke ouders reageren slecht. Dat was de conclusie van de vele websites en forums die ik bezocht. Ik verspilde dagen, waarin ik me totaal niet concentreren op studie, maar dat waren ook dagen waarin ik de vriendschap van Elizabeth en Henk en alle anderen van de eetgroep om me heen voelde als nooit te voren. Ik wist dat in het ergste geval mijn ouders me niet meer zouden willen verhuizen aan het eind van de maand, maar ik wist ook dat ik mijn vrienden dan bakfietsen zouden huren en ik er niet alleen voor zou staan.

Aarzelend en doodsbang begon ik met schrijven. Ik heb er anderhalve dag over gedaan, en op een gegeven moment begon mijn moeder ondertussen op msn aan mij te vragen hoe het met me ging. Mijn antwoorden waren zo vaag dat ze op z’n minst iets vermoedde. Maar het was op vijf juni, om kwart voor tien, dat ik op verzenden drukte, terwijl ik ondertussen God om hulp vroeg.

Lieve ouders

Al een paar maanden wil ik dit jullie vertellen. Iedere keer als ik ‘thuis’ kom, zit ik er tegen aan te hikken, te hopen op een gelegenheid, en uiteindelijk toch maar niks te zeggen. Uiteindelijk heb ik dus besloten het te mailen. Bijkomend voordeel dat ik rustig kan neerzetten wat ik wil zeggen, en niet door zenuwen en emoties een verward verhaal afsteken. Ook jullie hebben nu de tijd dit rustig op eigen tempo door te lezen en verwerken, want ik geloof graag dat dit een schokkende mededeling is.
Ik val op meisjes. En ook op jongens. Ik ben dus biseksueel.
Voor alle duidelijkheid, ik heb géén vriendin, in die zin van het woord, en dat wil ik ook niet. Toch wil ik mijn geaardheid niet in een kast verstoppen, omdat jullie het recht hebben mij helemaaal te kennen, en ik ook door jullie gekent wil worden.
De laatste weken heb ik honderden verhalen gelezen van mensen die zoiets aan hun ouders vertelden, en alle mogelijke reactie’s gelezen. Van ‘dat hadden we alláng door’ tot ‘je hebt een maand om je spullen te pakken’. Hoe jullie hier op reageren? Ik heb geen flauw idee. Ik hoop en bid van harte dat jullie me accepteren zoals ik ben, want ik kan mezelf niet veranderen. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit iets is, wat jullie op zn minst willen verwerken, en dat mag ook. Ik heb dit zelf ook niet van de een op andere dag geaccepteerd. Hieronder zal ik vertellen hoe dat gegaan is, maar lees alstublieft niet tégen uw zin verder. Neem alle tijd die nodig is. Als het helpt om iemand in vertrouwen te nemen en hier over te praten, doe dat dan gerust. Ik schreeuw dit (nog) niet van de daken, maar ben ook niet van plan het angstvallig geheim te houden.
[...]
Later kwam ik er achter dat er behalve homo-, en heteroseksueel ook biseksualiteit bestaat, en heel soms dacht ik erover na of ik dat misschien wel was, maar dan zei ik heel snel ‘nee’ bij mezelf, en drukte die gedachten weg.
Dat wegdrukken koste wel telkens iets meer moeite, en vooral toen ik op kamers ging wonen, in een ontzettende jongensomgeving, merkte ik dat. Maar dan zei ik bij mezelf ‘en wat zou het, als ik bi ben. Ik val óók op jongens, en op meisjes mag niet van God, dus zal ik die andere helft m’n hele leven blijven onderdrukken, einde verhaal.
In die opvatting bleef ik zitten, en ik dacht er ook amper aan, tot ik, in oktober/november een email kreeg van Annelies, u weet wel, die vriendin uit ****, die in de zomer nog bij ons heeft gelogeerd. Ze schreef daarin dat ze biseksueel was. Dat was voor mij op zn minst heel heftig om te lezen, en ook heel erg confronterend. Ik herkende ook heel erg de dingen die ze schreef, in deze en in latere emails. Ze verwachtte niet dat ik het zou begrijpen, en eigenlijk was ze bang voor het einde van onze vriendschap. Ik mailde terug dat ze niks aan haar geaardheid kon doen, en haar daarom dus zeker niet zou veroordelen.
[...]
Een boeiende emailwisseling volgde, over dit onderwerp. Ook op msn hadden we het er een keer over. Twijfelend over of ik haar over mijn geaardheid zou vertellen, gaf ik haar zoveel hints en vage opmerkingen, dat ze het heeft geraden. Ik wist niks terug te zeggen, maar heb die avond voor het eerst aan mezelf toegegeven dat ik bi ben. Eigenlijk best wel een opgelucht gevoel na zo’n lange tijd twijfel en ontkenning.
[...]
Inmiddels zijn er meer mensen die het weten. Iedere keer ervaar ik opluchting, als iemand het weet, en me gewoon accepteert. En zelfs al is er daarna nooit meer op terug gekomen, toch heb ik dan het gevoel dat ik meer mezelf kan zijn. (voor jullie denken dat echt de hele wereld het weet, het zijn er tien).
Gewoon vertellen als het ter sprake komt dus. En me er vooral niet al te druk over maken wat de ander van me denkt, het is hún zaak mij al dan niet te accepteren. Er zijn alleen twee mensen, waarvan ik vind dat ze dit echt zouden moeten weten. Mijn ouders dus. Deels omdat ik niet zou willen dat jullie t van een ander horen, maar veel groterdeels omdat jullie mijn óúders zijn, en er recht op hebben het gewoon te weten. Ik heb heel lang overwogen het juist aan jullie niet te vertellen, vooral na een paar reacties van ouders te hebben gelezen, die dit ongeveer het ergste vonden te horen. Het is niet iets makkelijks, om als ouder te horen. En het is opzich voor mij vrij simpel te verbergen, ik wil toch geen vriendin, en val óók op jongens. Maar ik wil gewoon, juist thuis, mezelf kunnen zijn. Besluiten niet te vertellen betekent erover liegen. Juist omdat jullie mn ouders zijn, en ik van jullie hou, wil ik dit met jullie delen. Ik ben welliswaar doodsbang voor jullie reactie, maar dat risico móét ik dan maar lopen, het is ongetwijfeld minder erg dan mezelf ontkennen.

daar eindigde ik. Ik zie nu dat ik er geen eens meer een groet onder gezet heb. Alinea’s verwijderd, namen veranderd, plaatsnamen weggemoffelt, maar verder is dit wat er letterlijk stond.

Ik blokkeerde mijn moeder op msn, om niet het gevaar te lopen dat ze halverwege het lezen me op die manier zou gaan beantwoorden. Ik wachtte op wat komen ging.

Twintig minuten van de langste soort later kreeg ik al een reactie.

Hoi Nelleke,

PS Mag ik daar met Rosika ook over praten? Of wil je dat zelf doen?

En ik had nog wel expres gewacht tot na Nadine’s bedtijd met het verzenden van de mail! Ik weet niet hoeveel ze ervan meegekregen heeft, ik vermoed niks. Maar ken je het woord opluchting? Ik wel. Het is het gevoel wat je hebt als je er rekening mee hield onterfd en gehaat te worden en dan een positieve reactie krijgt. Ik vraag me af hoe haar reactie zou zijn geweest als Rosika niet op haar veertiende uit de kast was gekomen en mijn moeder dus toen al vijf jaar lang het idee van een homoseksuele dochter had leren accepteren. Biseksueel was zoveel fijner dan lesbisch, vond ze. Bij mij kan ze tenminste nog blijven dromen over een man en kinderen. Maar dat wist ik allemaal niet. Ik wist alleen dat gevoel. Opluchting. Nog steeds angst, want mijn vader had nog niet gereageerd, maar een hele hoop opluchting. En toch was er zoveel spanning die ik dagen, weken lang gevoeld had, en die ik nu kwijt wou. Toen de vrienden met wie ik gemsnd had naar bed gingen, hield ik het niet meer uit achter mijn computer. Ik trok mijn jas aan, en ging naar buiten, en wandelde door de tuin van mijn antikraakpand, waarvan het onkruid inmiddels ver boven mijn middel kwam. Ik kwam weer wat tot rust. Ik liep naar mijn eigen raam, bekeek alles eens van de andere kant van het glas. Ik stond stil bij de duif die ik dood had horen gaan, en die ik, tot het onkruid te hoog werd, maandenlang had zien liggen, steeds minder duif lijkend. Nu was er van hem niets meer over dan een paar botten, en die lagen niet eens meer op dezelfde plaats. Waarschijnlijk had een beest ermee lopen rotzooien. Ik moest om hem huilen. Ironisch genoeg, was deze dode duif veel te lang het enige teken van leven geweest als ik naar buiten keek, in die maanden waarin mijn geest zoveel te verduren had. Het was alsof de duif ergens een symbool voor was, al wist ik zelf niet waarvoor. Hoe dan ook, de duif was weg. Alleen als je goed zocht zag je nog wat liggen, maar je moest weten wat het geweest was, wou je hem herkennen.
Hij heeft niets met mijn hele coming out te maken, maar ik zal hem nooit vergeten, de duif. Ik ging slapen en werd wakker, en trof een tweede email aan.

Lieve Nelleke,

Je vader

Met hem zijn dit de eerste en laatste woorden die ik erover gewisseld heb. Mijn moeder is er nog heel erg vaak op teruggekomen. Ze hebben me nog gewoon geholpen met verhuizen, en ik ben nog altijd welkom. En dit was dus het verhaal van het mailtje van vorig jaar juni.